Ken je dat? Je voelt dat je nieuwsgierig bent naar iets wat je nog nooit gedaan hebt en dat het waarschijnlijk ook best goed voor je zou zijn. Maar… en dan volgt er meteen een lange lijst met redenen waarom het waarschijnlijk toch niet zo’n goed idee is. En vervolgens stel je het uit, je twijfelt, en je bedenkt scenario’s waarin het sowieso slecht gaat aflopen als je het gaat doen. Na een korte tijd op het gaspedaal zet je daarmee je voet weer vast op de rem en kom je weer tot stilstand.
Dit fenomeen noemen we weerstand.
Weerstand overwinnen?
Vroeger dacht ik altijd ‘weg ermee!’ En dan begon ik te strijden. Weer en weer speelde ik dezelfde plaat in mijn hoofd af, zette ik toch weer een moedige stap vooruit en meteen daarna weer twee stappen achteruit. Mijn harde strijd draaide meestal op verlies uit. Ik voelde me zwak want mijn weerstand bleek uiteindelijk toch steeds sterker dan ik. En uiteindelijk zette ik het idee dat eerst zo mooi had geleken achter in de bezemkast bij de andere ideeën die het niet gehaald hadden.
Inmiddels weet ik beter. Het mooie is namelijk: er is helemaal niets mis met weerstand. Hij hoeft niet weg. Ik hoef hem niet te verslaan of te overwinnen.
Ik las laatst ergens de geweldige zin “Als je geen weerstand hebt, krijg je griep.” Laat dit maar even tot je doordringen.
Weerstand is natuurlijk
Weerstand is een heel natuurlijke reactie en in feite onze grote vriend. Evolutionair gezien is weerstand goed en nodig. Weerstand helpt ons om te overleven. Immers, wat onbekend is, kan potentieel levensgevaarlijk zijn. Grote veranderingen brengen ons uit balans. En uit balans zijn voelt spannend en kan ons ziek maken.
Ons systeem is daarom niet gebouwd om voortdurend op zoek te gaan naar vernieuwing. Integendeel. We zijn erop gericht om te behouden wat bekend is en vertrouwd voelt. Dat geeft veiligheid. Ons systeem staat hooguit kleine aanpassingen toe, waarna het zo snel mogelijk weer een nieuw evenwicht probeert te vinden.
Dus wanneer je voelt dat je ergens nieuwsgierig naar bent én tegelijkertijd weerstand ervaart, betekent dat niet automatisch dat het geen goed idee is.
Het betekent vooral dat je systeem alert is.
Deze alertheid vertaalt zich vaak in angst. Misschien ben je bang om controle te verliezen. Misschien vraag je je af of je het wel kunt. Of ben je bang om jezelf voor schut te zetten. Misschien ben je bang dat je emoties tegenkomt waar je liever niet aan raakt. Deze weerstand is begrijpelijk en normaal.
Weerstand erkennen
Wat gebeurt er als we weerstand als zodanig erkennen? Als we hem niet behandelen als een lastig probleem dat eerst opgelost moet worden?
Wat als we hem kunnen erkennen, serieus kunnen nemen en tegelijkertijd een klein stapje vooruit kunnen zetten?
Wat als weerstand gewoon mee mag?
Weerstand is niet fout. Hij probeert je te beschermen. En dat moet je niet negeren. In tegendeel: je kunt onderzoeken waar je bang voor bent. Weerstand is waardevol. Die mogen we waard-eren. En vervolgens kun je zelf bepalen of je toch in beweging wilt komen.
Niet ondanks de weerstand, tegen de weerstand in, maar samen mét de weerstand.
Soms weet je diep van binnen al dat iets goed voor je zou kunnen zijn. Er is een verlangen, een nieuwsgierigheid of een zacht stemmetje dat zegt: “Misschien is dit precies wat ik nodig heb.” En dan is daar die weerstand weer. De weerstand die niet weg hoeft. De weerstand die niet automatisch betekent dat het geen goed idee is.
Weerstand tegen biodanza?
Bij biodanza zie ik dat vaak gebeuren. Mensen voelen zich aangetrokken, zijn nieuwsgierig en tegelijkertijd doodsbang om voor het eerst binnen te stappen. Dat is volkomen normaal. Vrijwel iedereen vindt die eerste keer spannend.
Het mooie is dat biodanza niet dwingt. Het is geen autoritair systeem. Er is geen prestatiedruk. Geen goed of fout. Geen verwachtingen waar je aan moet voldoen. Je blijft altijd zelf aan het roer. Je bepaalt zelf wat wel en niet klopt voor jou. Jij houdt de regie.
Biodanza nodigt uit, daagt zachtjes uit, opent mogelijkheden. Meer niet.
En juist daardoor ontstaat vaak iets bijzonders. Het ongemak voor die eerste stap blijkt meestal veel groter dan het ongemak van het daadwerkelijk meedoen. Omdat er veiligheid is. Omdat je niets verkeerd kunt doen. Omdat je niet hoeft te presteren. Omdat je welkom bent zoals je bent.
Je weerstand mag mee
De uitnodiging van biodanza is niet om je weerstand te overwinnen. Maar om met de weerstand aan je hand samen een stapje verder te lopen. Je bent van harte welkom, mét je weerstand.
Wil je zelf ook biodanza komen ervaren? Of heb je nog vragen? Mail, app of bel me gerust.
Voor nu wens ik je een fijne dag en ik verheug me erop om je snel in de dans te ontmoeten.
© Julia Niezen-Arnscheidt
Wil je (uit) dit artikel citeren? Vermeld dan zoals gebruikelijk mijn naam en de link naar dit artikel erbij. Veel dank alvast.



















Prachtig stuk over weerstand en dat we dat nodig hebben om niet ziek te worden dat klopt als een bus.
Ik doe eigenlijk heel mijn leven al van alles zonder er bang voor te zijn, ik had zelfs het motto alles wat ik eng vind ga ik juist doen.
Daar ga ik nu op mijn 73e wat anders mee om. Ik stem veel beter af op anderen en zeg bijna altijd wat ik fijn en niet fijn vind.
Maar ik ben ook veel liever voor mezelf geworden de fijne dingen zoals biodanza doe ik minstens 2x per week.
En de oefeningen of “dansen” in tweetallen geniet ik echt heel diep van.
De laatste keer met het thema “weerstand” begon ik echt “in weerstand’ te lopen en te dansen op een gegeven moment ging ik zelfs zitten omdat ik zo niet wilde zijn, doen en voelen,
na even gezeten te hebben ben ik rustig weer gaan bewegen en dansen met de gedachte “alles mag er zijn” dus ook mijn weerstand en toen werd de weerstand vanzelf een stuk minder en kon ik weer genieten van het dansen en de contacten.
Dankjewel voor je ervaring, Tom!